Ondanks de vele schitterende tableaux vivants en de massa’s massataferelen bereikt Tornatore in zijn nieuwste prent nergens een meeslepende epische grandeur. Ofschoon de regisseur een metaforische draai wou geven aan het wel en wee dat zijn protagonist gedurende 30 jaar beleefde in zijn geboortedorp Bagheria, overstijgen de vele losse scènetjes nooit de anekdotiek en glippen als los zand door je vingers. Nochtans werden de grote middelen niet gespaard, getuige de duizenden figuranten in de talrijke massascènes, de vele kraanshots, de overweldigende decors,… Maar in hun gulzigheid om zoveel te willen vertellen zijn de makers vergeten de personages voldoende diepgang te geven en een heldere verhaallijn uit te zetten waardoor al het spektakel en de visuele grandeur eerder chaotisch overkomen en te weinig ziel hebben om echt te bekoren.