De regisseur van Black Swan gaf hier al een visitekaartje af. Rourke speelt de loser en men kan zich afvragen of hij acteert of gewoon zegt wat hij in de laatste verloren jaren zelf heeft meegemaakt. Indrukwekkend, jammer dat ik niet hou van die fake gevechten.

Darren Aronofsky hijst zich hiermee finaal op het hoogste schavot van de hedendaagse regisseurs. Bekijk/beleef/onderga achtereenvolgens Pi, Requiem for a dream, The Fountain om uiteindelijk hier bij zijn meest recente meesterwerk te belanden. De gruizige semi-docu stijl onderstreept de luizige way of life waartoe Randy The Ram verplicht is. Krampachtig vasthouden aan die naam (zelfs in het echte leven wil hij zijn eigen naam niet gebruiken!) en bijhorende (vooral vergeten ondertussen) roem. Verschillende top-scénes tonen het meesterschap van Aronofsky ('Raging Bull', soms 'Rocky', maar ook thematisch o.a. 'Monster' indachtig), denk aan de signeersessie waar echt elke ex-wrestler prothese en/of rolstoel hanteert, of de wandeling in de coulissen van het warenhuis op Randy's eerste werkdag in de beenhouwerij : fenomenaal! Btw, Marisa Tomei is op haar 43ste de perfecte stripper-op-retour, yummie. Plus : de soundtrack met Accept (Balls to the Wall!), Scorpions, Guns N' Roses en helemaal achteraan The Boss, kon niet beter passen.

Mickey Rourke speelt een op zijn lijf geschreven rol in deze prent over een man die alles kwijt is en een laatste poging doet om uit de eenzaamheid te breken. De acteerprestatie kan groots genoemd worden (al is het maar de vraag of Rourke niet gewoon zichzelf speelt), toch is het verhaal dat minder. Het naturalisme/realisme van mensen die wanhopig met hun bestaan worstelen (no pun intended) is niet zo aan mij besteed. Toch blijft dit drama kleven.

Grootste kracht van deze film die een, al bij al, vrij banaal en erg clichématig verhaaltje vertelt zoals er al tientallen ooit het witte doek haalden, (egoïstische son-of-a-bitch verlaat vrouw en kind, raakt aan de drank, heeft wroeging, wil alles goed maken nu hij in de put zit en door iedereen verlaten is, enz…) zit hem in de originele setting en het worstelaarsmilieu waarin alles zich afspeelt. En, uiteraard, de comeback via de grote poort van Mickey Rourke, een ware revelatie na jaren stilzwijgen en minderwaardig werk. Ook regisseur Aronofsky weet af en toe aardig te verrassen.

Deze laat je niet ongeschonden naar buiten gaan. Daarom is het emotioneel impakt, de imponerende kracht van dit grandioos meesterwerk té groot. De intens-aangrijpende vertolking van Michey Rourke is van een adembenemende, ontroerende en tedere schoonheid. Darren Aronofsky's stijlvolle vormgeving is subtiel en registreert respectueus zijn geboren loser en diens wanhopige strijd om te herrijzen uit zijn uitzichtloze eenzaamheid(tevens dé metafoor van deze "wrestler"). Hier géén visuele kunstgrepen zoals in "Requiem for a Dream" of het pretensieuse "The Fountain", maar van bij de eerste korrelige beelden een realistische, semi-docu aanpak. Wat resulteert in een ontluisterende, eerlijke kijk op een uitgetelde mens en diens laatste, enorm pijnlijke levensstrijd(de parallel met "Gran Torino" is bijwijlen groot). Een onvergetelijke brok melancholische dramatiek die nog lang blijft nazinderen en terecht een Gouden Leeuw won aan het Lido. Na de Golden Globe en de Bafta staat de oververdiende Oscar klaar voor Mickey-Ramjam-Rourke.