Kiyoshi Kurosawa, beroemd van zijn inventieve thriller- en horrorfilms("Cure"-"Pulse"), trakteert ons hier op een totaal ander stukje muziek. De horror is ditmaal te vinden in een subtiele exploratie van een disfunctionele familie, metafoor voor zowel een zieke Japanse samenleving als de universele economische teloorgang. Inspiratie vond Kurosawa overduidelijk bij grootmeester Ozu die als géén ander het uitéénvallen van de familie, hoeksteen van het Japans sociaal leven, in beeld kon brengen. "Tokyo Sonata" is een veellagige allegorie over crisis waarin de regisseur zowel drama,komedie en absurditeit(de inbreker)gebruikt om tegen chaos en geweld vechtende mensen te schilderen. Muziek als loutering toont het delicate optimisme en hoop van Kurosawa, volgens ons totaal onrealistisch. De glansrijke emo-vertolkingen en sublieme regie maken dit tot zijn beste prent ooit. Hij kreeg er vorig jaar terecht een Juryprijs voor in Cannes.