Deze 'bad lieutenant' (een flik-met-rugpijn-die verslaafd-raakt-aan-pijnstillers) vergelijken met de diabolische sadistische onmens uit Ferrara's 'origineel' (uit '92 alweer!) is onnodig. Herzog laat hier ZIJN duivels los en die prikken hun drietand blijkbaar als waanzinnigen in een ontketenende Cage. Denk Castor Troy uit Face/Off Mr Blonde (Reservoir Dogs) meet Raoul Duke (F&L in Las Vegas), ow yeah!! Met een rotvaart dender je door de prent, lachen gieren brullen, en voor je het weet ben je beste maatjes met Big Fate, hahaha. Het moet niet gekker worden. (Punten = 7 voor de film, 1 voor Cage)

Omdat het onze Werner betrof, de intuitie genegeerd, niet goed... Tenenkrullend vehikel met een intens irritante Cage en nogal wat jammerelijke pogingen om losgeslagen psychedelica te evoceren. Moge het aanzetten om Abeltje's origineel nogeens te draaien, waar een echt spokende Keitel elke Katerina tot tot een achtergrondplensje reduceert. Om van Cage nog maar te zwijgen.

Een afgeleefde, ijskoude filmzaal met enkel op de laatste rij een 5-tal studenten als toeschouwer (en ik natuurlijk) - dit is het trieste lot van zo een filmparel. Deze film verdient een bespreking in superlatieven. Nicolas Cage (nochtans niet mijn favoriete acteur), doet het in deze film schitterend. En ja, inderdaad een aantal keren luidop moeten lachen. Schitterend.

Als het goed is zeggen we het ook. Het is lang geleden dat ik nog zo geboeid werd door een film in de bioscoop. Véél te lang geleden ; 'k had de hoop zelfs al opgegeven. En waarom is de film goed ? Omdat het gewoon een goed verhaal is dat nog eens knap wordt verteld en waar Herzog de kijker nu en dan nog serieus weet te verrassen ook. Voor dit soort films is de bioscoop uitgevonden. Goed & sterk verhaal, goeie beelden, een paar streepjes couleur locale (oa de muziek, de aligators, etc) en op het einde worden alle losse eindjes netjes aan mekaar geknoopt. Een intelligente film voor een intelligent publiek. Er zat 30 man in de zaal ; ik kan zo al raden dat hij snel uit onze zalen zal verdwijnen. O ja, ik heb, echt waar, 2 x hardop moeten lachen. KNAP ! Merci Werner H.

Voor alle duidelijkheid: ik heb Abel Ferrara’s cultklassieker nooit gezien en kan bijgevolg zonder vergelijkingsdrang Herzogs jongste worp op zijn zuivere merites beoordelen. En ditmaal valt dat lichtjes tegen. Toegegeven, Cage acteert weer eens de pannen van het dak als de alsmaar corrupter wordende flik, bedolven onder de drugs en pijnstillende middelen om zijn alsmaar erger wordende rugpijnen te vergeten, maar kan hierbij zijn fenomenale prestatie uit ‘Leaving Las Vegas’ moeilijk doen vergeten. Dat het verhaal, gesitueerd in New Orleans, moet dienen als metafoor voor de verwaarloosde en verweesde losers die er zijn achtergebleven na de komst van orkaan Katrina, lijkt mij nogal goedkoop. Dat het verhaal volledig wordt verteld vanuit het standpunt van een steeds dieper wegzakkende en frequenter met crackhallucinaties kampende Cage (iguana’s, slangen, krokodillen, dansende geesten,… inbegrepen) is dan weer erg origineel en geslaagd. Vooral de beginscène en de ondervraging van het oude dametje zijn ronduit hilarisch en doordrongen van zwarte humor. Herzog zet (na Aguire, Woyzeck, Fitzcarraldo,…) met deze bad lieutenant een nieuw portret in zijn galerij van waanzinnige personages.