Wat in de handen van minder getalenteerde filmmakers had kunnen uitdraaien op een uiterst melige prent, is dank zij het talent en de vakkennis van James Gray en crew uitgemond in een heel genietbare prent, ondersteund door uit uitstekende vertolkingen van de hele cast. De sobere aankleding van de film, fotografie en kleurengebruik brengen je in de juiste stemming om van dit “noodlotsdrama” (de “verkeerde” keuzes maken tegen beter weten in) ten volle te genieten.

Gray's bittersweet symphony toont dat je met een vrij rechtlijnig romantisch(?)-dramatisch(?) plot helemaal niet op de zaterdagavond-tv-kijkers hoeft te mikken. Integendeel, je vraagt nogmaals je numéro uno, omringt hem met de zorgen en acteurs van niveau, en ze zullen presteren. Het moet een gave zijn om om zo'n kleine ruimte zo veel talent te dirigeren én tegelijk het roer stevig in jóuw hand te houden, jouw koers aan te houden. Ouder-kind relaties, nieuwe buren, geforceerde dates, euforische maar te korte fuiven, platonische liefdesverklaringen, pijnlijke afwijzingen, only going for the second best is just not good enough (or is it?), zelfmoordneigingen, onbegrepen frustraties, jaloezie, man, man, man, hoe pijnlijk en hoe mooi kan het leven zijn, en hoe mooi is het wanneer Gray het aan Joaquin Phoenix vraagt...

Excellent!

James Gray slaat met zijn vierde een nieuwe richting in : het gangstermilieu wordt ingeruild voor een romantisch drama, maar de setting, New York - dat door niemand ooit mooier in beeld werd gebracht - wordt gelukkig wel behouden. Dit is een vrij doordeweeks verhaaltje dat omhooggetild wordt door de knappe fotografie en vooral door een waarlijk briljante vertolking van Phoenix, van wie het te hopen valt dat zijn muzikale ambities op niks uitdraaien, zodat hij hopelijk gauw terugkomt op zijn beslissing om het acteren vaarwel te zeggen.