Ik stel voor dat u deze film bekijkt op een vrijdag de dertiende. Er zal u ongetwijfeld niets slechter kunnen overkomen!

Michael Bay blijft maar de volledige 70s-cult-horror-catalogus in een nieuw jasje steken (als producent dan welliswaar) en het moet gezegd, dat levert over het algemeen hoogst entertainend,in een flashy verpakt jasje popcornamusement op. Dit is hier niet anders : flinke portie gore,voldoende knipoogjes, een stevige soundtrack, hier en daar de obligate blote tiet en een paar goeie schrikmomenten. En uiteraard blijft dit allemaal heiligschennis, maar laat dat nu net in dit genre geen reden zijn om zich niet te bezondigen aan een remake. Ik zie ze ("the Birds" -de volgende make over) al vliegen....

Na de rauwe, compromisloze remake van de Texaanse kettingzaagslachterij gaan producer Michael Bay en regisseur Marcus Nispel opnieuw voor een gore cultmovie. "Friday the 13th"('81) van Cunningham was dé trendzetter voor een nieuw soort expliciet, sadistische trashiehorror. Gratuite gruwel in combinatie met nogal wat seks waarbij de hemoglobine gretig opspoot uit afgehakte ledematen van tieners deed het 'em. Carpenters psychopaat kreeg er met Jason Voorhees een eerste kloon bij. Nispel's remake/sequel of hoe je dit ook wil noemen, mist kompleet het intensief impakt van zijn voorganger(s) en is veeleer een lachertje dan een maniakale slasher. Grotesk geklungel met potsierlijk akteerwerk, lachwekkende gruweleffekten, een irritante soundtrack, afgelikte beeldjes en een boogeyman om te knuffelen. Misschien dat een tienerpubliek hier wat zal aan hebben, maar liefhebbers van pure gore zullen zelf bloed beginnen spuwen. Je zou warempel willen dat de man met het hockeymasker Nispel én Bay met de machete te lijf ging voor ze het legendarische "The Birds" verkrachten.