Ik begrijp zeker die vragen over het leven, het universum en dergelijke, maar hiervoor hoefde men voor mij geen commerciële film met enkele topacteurs te maken. Ik had bij het begin de indruk naar een PowerPoint presentatie te kijken met achtergrondmuziek. Wat daarna volgde, heb ik niet meer gezien.

Geniaal meesterwerk of opgeblazen pretentieuze zeepbel? Zoals bij alle (filmische) meesterwerken zal wellicht de tijd de raakste en objectiefste rechter blijken te zijn. Ik werd bij een eerste visie koud noch warm van deze metafysische en poëtische parabel, maar wellicht zijn meerdere visies nodig om dit filmgedicht ten volle te kunnen doorgronden.

Deed me denken aan die keren dat je nog is in een kerk komt voor een begrafenis en dat ge uzelf gans de tijd zit af te vragen in wa voor ne wereld leeft die pastoor toch ... en dan kom je buiten en dan hoor je anderen zeggen hoe'n mooie mis het wel was ... en dan kan je niet anders dan een wenkbrauw opheffen ... en hopen dat de koffie dan toch nog ten minste genen brol is.

Een mooi verpakte ambitieuze film waar je als kijker niet echt veel genot aan beleeft. Maar interessant is de film wel. Puur objectief is er ook genoeg om van te houden: de gedurfde keuzes van de regisseur, de indrukwekkende mise-en-scène en beeldenpracht. Bovendien speelt de ideale acteur de rol van de vader. Brad Pitt verkeert als acteur al enkele jaren in een staat van genade. Zijn fysieke présence en veelzijdigheid hebben aan diepgang gewonnen. Chastain is ook erg overtuigend. Het is bemoedigend dat grote namen als Pitt en Penn nog hun schouders onder dit soort projecten willen zetten. Auteurscinema over leven, religie, opvoeden en opgroeien. Feit is dat iedereen deze prent een andere omschrijving kan geven, en dan liefst met daar wat dure woorden bijgekwakt. Misschien zelf dan toch nog eens proberen? The tree is een film geworden die voortdurend de arty farty-grens opzoekt, er even vaak overgaat, maar dat wel in stijl doet. Soms is dat genoeg.

Voor mij de meest ontroerende filmervaring ooit. Een film vergeleken waarbij de overgrote meerderheid van films absoluut banaal zijn. Een absoluut feest voor de zintuigen, door een filmmaker begaafd met een hoge intelligentie en gevoeligheid. Zoals Alex Stockman (Humo) misprijzend en Roger Ebert (Chicago Sun-Times) bewonderend schrijft is deze film een gebed; maar voor mij is er niks mis met een gebed. Het is geen preek vol bekeringsdrang, het is een oproep tot liefde. Maar goed, ieder zijn mening, immers : zoals het hoofdpersonage in Milos' Forman 'The People vs. Larry Flint' zegt : 'an opinion is like an asshole, everybody has one'. Ben zeer blij dat ene bert potvliege, die half zo oud is als ik, een even grote fan is: hoop doet leven. Er zijn al tal van goede reviews over geschreven, ik hou het hier bij deze liefdesverklaring. Voor zij die ervoor open staan: laat deze prent uw hart verwarmen en uw geest verruimen.