Stone zit blijkbaar een beetje op een dwaalspoor, nadat hij met "World Trade Center" al behoorlijk de bal missloeg, krijgt hij hier voor de tweede keer een onderwerp in handen waar een heel goeie film uit te puren valt, maar verkwanselt hij andermaal, ondanks een heuse sterrencast, deze opportuniteit. "W" is een onschadelijke sisser die zich weerhoudt van elke kritische noot en da's zowat het laatste wat we tot voor tien jaar van een Oliver Stone -film verwachtten. Voor één keer terecht dus dat dit nauwelijks de zalen haalde.

W.eak. Heeft z'n momenten evenwel.

"Hoe kan een film over het leven van George W Bush nu iets anders zijn dan een hilarische komedie?" had ik mezelf wellicht moeten afvragen vóór het bekijken van de film. Hoe dan ook: ik was niet helemaal voorbereid op de gedeeltelijk karikaturale aanpak van deze "W". En die aanpak viel me soms toch wel wat tegen. Condoleeza "Condi" Rice bv wordt afgeschilderd als een brave, grimassen trekkende geit, die als ik me niet vergis welgeteld één keer in de film iets niet al te achterlijks mag zeggen. Maar ook een paar andere personages (Tommy Franks, Wolfowitz, Rumsfeld) lijken eerder in een aflevering van Spitting Image rond te lopen: toch een wat vreemd gevoel, vond ik dat. Daar tegenover staat o.a. de Bush-rol, die door Josh Brolin verpletterend goed wordt neergezet. Zo goed zelfs dat je er aan het einde van de film bijna onweerstaanbaar een soort sympathie (yep, sympathie) voor gaat voelen. Olliver Stone serveert hier een interessant en vaak grappig experiment, dat zeker, maar écht geslaagd zou ik het toch niet durven noemen.