Een draak van een "film". Het gaat allemaal dezelfde richting uit : complete onverschilligheid en hoe langer ze de film maken hoe minder ze te vertellen hebben. Dit is gewoon "de kroniek van een aangekondigde flop". Depp is miscast en de rest van de "crew" loopt er ook maar voor spek en bonen bij (Bale !). Hoe onnozel zijn we eigenlijk om dit soort "films" te gaan bekijken. Dillinger was ongetwijfeld een "fenomeen" in een land dat 200 jaar (of zo) bestaat. Wij, in Europa, zijn "straffer" gewend. Zoals dinges al zei : Binnenkort krijgt iedereen zijn 5 mminuten of "fame". Hier dinges Dillinger, dus. Oerflauwe film die het uitkijken niet waard is.

Laten we hopen dat Mann hiermee zijn culminatiepunt heeft bereikt, want de balans begint stilaan naar de verkeerde kant over te hellen. Hoe HD-perfect kan je iets willen vastleggen zonder als stijloefening over te komen. Wat bij 'Miami Vice' nog net in evenwicht was, Mann's eeuwige Innerlijke Strijd (Vorm vs. Inhoud), wordt hier door een reeks emotieloze beelden bijna naar de vaantjes gefilmd. De fotografie en decors plus kostuums zijn fenomenaal, maar, samen met de algehele sfeerschepping (zie ook Mann's eigen 'Collateral') primeren ze vaak op het verhaaltje zelf. Johnny Depp bezit ondertussen het mature charisme dat hiervoor nodig is, Marion Cotillard is ontwapenend (!) goed, en zelfs Billy Crudup als J. Edgar Hoover speelt een opvallend bleke Christian Bale van het scherm. Leg dit naast De Palma's 'The Untouchables' (van '87, beste mensen!) en (h)erken een echt meesterwerk.

Subliem in beeld gezet relaas van de “First war on crime” waarbij duidelijk meer tijd en energie is gegaan naar de reconstructie van de jaren dertig dan naar het uitwerken van de personages. Dit levert veel visueel fraais op, maar weinig emotie. Bovendien worden alle belangrijke thema’s zoals het kat en muis-spel tussen de beide protagonisten, de romance tussen Dillinger en zijn liefje, de opkomst van het FBI,… veel te weinig uitgediept om enige interesse bij de kijker op te wekken. Enkel de korte confrontatie in de gevangenis tussen de gevangen Dillinger en FBI-agent Melvin Purgis bezorgde mij een kippenvelmoment. Helaas zijn dergelijke momenten in deze bijna twee uur en een half uur durende speelfilm schaars gezaaid.

Over het algemeen vond ik "Public enemies" een goede prent. Pluspunten vond ik het verhaal, de decors en (last but not least) het acteerwerk. Wel vond ik de film af en toe langdradig en had ik in het begin niet helemaal door wie nu precies wie was in de bende van John Dillinger... Maar al bij al denk ik wel dat liefhebbers van het genre deze prent zullen kunnen smaken.

Public Enemies was naar mijn mening een zeer goede film. Toegegeven, een instant-klassieker is het niet, maar Manns nieuwste onderscheidt zich wel vlotjes van de middelmaat. Daar zit natuurlijk Manns regie en beeldcompositie voor iets tussen, en niet in het minst de (wederom) indrukwekkende vertolking van Johnny Depp. Het doet mij dan ook deugd om Depp nog eens in een kwaliteitsfilm te zien i.p.v. flauwe blockbusters (Pirates Of The Carribean). Telkens wanneer John Dillinger op het scherm verschijnt, trekt hij alle aandacht naar zijn innemende persoonlijkheid toe. En Marion Cotillard moet toch ook vermeld worden. De Franse Oscarwinnares toont dat ze ook in een grote Amerikaanse productie haar mannetje kan staan. Wel jammer dat het personage van Christian Bale zo vlak is. Een acteur van zijn kaliber -denk dan niet (alleen) aan de Batmanfilms, maar vooral aan pareltjes als The Machinist en The Prestige - verdient een beter uitgewerkt personage dan een geharde flik waarvan we enkel weten dat hij Dillinger wil pakken. Gelukkig is daar nog het op zich al sterke verhaal en de bekwame regie van Michael Mann. Het blackbird-motief wordt uitstekend gebruikt en hoewel enkele scènes te snel/te rommelig gefilmd zijn (de inval vanuit het bos), stelt Mann doorheen de film vaak zijn ervaring ten toon en niet in het minst in het epische, virtuoze einde.