Niet zo'n goeie film of te veel en te lang uit hetzelfde vaatje getapt. De Dardennes gaan net dezelfde weg op als Ken Loach : altijd dezelfde praktijken aanklagen, altijd op hetzelfde aambeeldje kloppen. En dan door steeds met diezelfde 2 acteurs die al "eeuwen" de dienst uitmaken te werken help je de film ook wel een beetje om zeep. Ik heb spijt dat ik de film uitgekeken heb, hij was het niet waard.

Opnieuw bewijzen de gebroers Dardenne dat zij meesters zijn in het combineren van sociale drama's met thriller en misdaadelementen. Deze keer maken ze gebruik van een rustigere filmstijl. Arti Dobroshi als Lorna is subliem. Als kijker wordt je voortdurende heen en weer gegooid tussen sympathie en antipathie voor het vrouwelijke hoofdpersonage en dat bezorgt je een ongemakkelijk gevoel. De Dardennes hebben weeral een realistisch aanvoelend verhaal geschreven. Zij weten via het fijne scenario, met nagenoeg geen enkel cliché , drugsdrama, misdaaddrama en sociaal drama op een weergaloze manier te vermengen met elkaar. Ook hier weten zij zoals in "Le Fils" op de nodige momenten de spanning op subtiele wijze de hoogte in te krijgen. Een absoluut meesterwerk. Zelden zo een sterk ontwikkeld vrouwelijk hoofdpersonage in een film gezien. (Net zoals in Rosetta).

Een rauwe schets van de directe omgeving van een vrouw die welwillend 'slachtoffer' is van mensenhandel. De sterkte van de film zit voor mij in het feit dat er op geen enkel manier met de vinger gewezen wordt. Iedere speler is slachtoffer en dader, maar bovenal 'mens'. Dit maakt het misschien allemaal nog shrijnender, want het is altijd simpeler om een duidelijke scheidingslijn tussen goed en kwaad te trekken. Wel, de Dardenne-broers doen dat hier niet! De sympathie en het begrip die je gaandeweg voelt voor de junk, zelfs de mensensmokkelaars, is het resultaat van een flink staaltje meesterschap. De onderhuidse gevoelens spatten van het scherm en zorgen ervoor dat deze film nog héél lang ook onder je eigen huid blijft nazinderen.

Intrigerende film tot op zo'n 10 minuten van het einde. Wat tot dan toe logisch en realistisch in beeld gebracht werd, krijgt dan een magisch-realistisch tintje, en dat maakt het wat moeilijk te verteren. Schitterende actrice een spanningsopbouw die je op het puntje van je stoel laat zitten. Zeker geslaagd.

En wederom slagen de broers Dardenne erin hun publiek een emotionele uppercut te verkopen. Opnieuw wordt de onderbuik van onze samenleving gedissecteerd en duwen ze de etter van de samenleving naar buiten. En alweer in de hen gekende, sobere stijl, die heel trefzeker het publiek weet te raken. Maar inderdaad, MarCCo, ze blijven rondjes lopen en mogen ook voor mijn part de volgende maal eens uit een totaal ander vaatje tappen en daarmee bewijzen dat ze écht tot de groten mogen worden gerekend.