Charlie Kaufman brengt in zijn regiedebuut op fijnzinnige wijze het leven van een enkeling in verband met de menselijke existentie in het algemeen. Een prachtige film, propvol symboliek en scherpe melancholie kan niemand onberoerd laten. Theaterregisseur Caden Cotard (de fenomenale, perfect gecaste Philip Seymour Hoffman) wordt geplaagd door allerlei ziektes, en niemand kan hem helpen, zijn vrouw is op hem uitgekeken, en de huwelijkstherapiesessies zijn, mede door de geflipte psychiater (Hope Davis), een ramp. In zijn privéleven faalt hij dus keer op keer : hij is niet in staat relaties te onderhouden met de vrouwen van wie hij houdt, vervreemdt van zijn dochter en lijdt onder zijn al dan niet echte kwalen. Caden probeert zijn leven zin en richting te geven voor hij sterft maar heeft zijn leven niet in de hand. Professioneel loopt het beter, en wanneer Caden een prijs wint voor een van zijn theaterstukken besluit hij het gewonnen geld te investeren in een laatste meesterwerk: een continu doorlopend theaterstuk waarbij hij het echte leven wil tonen in een grote loods in New York. Hij is een man die leeft om kunst te creëren maar gesaboteerd wordt door de intensiteit van zijn gevoelens voor de vrouwen die hem al geruime tijd verlaten hebben. En om aan zichzelf te bewijzen dat hij ook maar is wat de anderen van hem maken, reconstrueert hij zijn leven en het leven in het algemeen door middel van zijn theaterstuk. Wie niet open staat voor dit soort (meta)film met als hoofdthema’s leven, dood, liefde, kunst en zelfverwezenlijking blijft duidelijk best weg van Synecdoche, New York. Na 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind', 'Adaptation' and 'Being John Malkovich' verwezenlijkt Kaufman zijn magnum opus : Synecdoche, New York laat zien dat het leven, voor een ieder verschillend, dikwijls voor allen toch beheerst wordt door verlies en het verwerken van onze eigen ervaringen. O zo pijnlijk eenmalig, maar onoverkomelijk noch onvermijdbaar. Een meesterwerk dat je vervoert, beroert en ontroert, en je met verstomming slaat. Wie doet beter?

Charlie Kaufman is back en hoe. Deze keer regisseert hijzelf en kan hij hierbij rekenen op een uitstekende cast (Philip Seymour Hoffman lijkt een abonnement te hebben om de prachtigste rollen tegenwoordig). Ook deze keer neemt Kaufman je als kijker mee in zijn wereld van absurdisme en fantasie. De film begint nochtans rustig. Maar eenmaal op volle toeren gaan ook Kaufmans creatieve kronkelinen weer overuren maken :) Alweer een klassieker na "Being John Malkovich" en "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" waaraan hij als scenarist meegewerkt heeft

Synecdoche New York is een film die zijn publiek zal verdelen : ofwel wordt je compleet meegesleurd door Charlie Kaufmans metafysiche reflectie over kunst vergankelijkheid ofwel blijf je voor een gesloten deur staan , afvragen waarom je niet binnengelaten wordt. Kaufman wandelt op het dunne lijntje tussen pretentie en genialiteit maar wist mij alleszins met verstomming te slagen : wat begint als een ietwat vreemde, episodische kijk op het leventje van theaterregisseur Caden Cotard ontaard gaandeweg in een edelmoedig en ambiteus project waarin Kaufman zijn stokpaardjes opnieuw laat galloperen: opnieuw een theater in een theater in een film (zie ook Adaptation) en opnieuw wordt elke narratieve vuistregel de kop in gedrukt. Phillip Seymour Hoffman is wederom fantastisch en de rest van de cast geeft prima weerwerk. Een cult-klassieker in wording.