Het in-your-face-gehalte - dé troef van deze prent toch - en het direct midden-in-de-actie-first-person perspectief vloekt net iets te hard met de waanzinnige over-the-top roekeloosheid van de nieuwe team leader. Wat je bij de opening meekrijgt qua dodelijke (huh!) spanning wordt zó genekt door de te vet in de verf gezette "kijk, mama, zonder vest of pak"-attitude van de protagonist. Weg kippenvel, weg geloofwaardigheid. Geen enkel team in die omstandigheden aanvaardt deze Captain Catastrophy als leider. Vergis je niet, de lofbetuigingen voor deze film zijn volledig terecht : settings, regie, camerawerk, invalshoeken, songkeuzes (Ministry, yeah!), het is Bigelow op haar best. Maar voor zo een stuk hedendaagse realiteitscinema zou ik mijn suspension of disbelief niet hoeven te gebruiken. (PS. Tip aan mezelf : 2de helft van Full Metal Jacket nog eens bekijken)

Dit is eigenlijk een eenvoudige film, maar goed gemaakt, en als kijker weet je dat wat je ziet op fictie lijkt, maar misschien geen fictie is.

Snoeiharde oorlogsfilm, maar ditmaal zonder het hoempa-patriottisme waar Amerikanen doorgaans het patent op hebben. De belevenissen van enkele Amerikaanse soldaten gestationeerd in Irak en hun dagelijkse strijd in het ontmantelen van bommen wordt op een geloofwaardige manier en zonder franjes in beeld gezet. Geen psychologisch uitgediepte personages, geen historische omkadering,… wel rechttoe rechtaan in beeld gezette (actie)scènes die de adrenaline doet pompen. Enkele gerenommeerde filmsterren doen eventjes een vluchtige acte de présence (Ralph Fiennes, Guy Pearce,…) in een film die voor de rest kan bogen op gedegen vertolkingen van een onbekende cast. Ook een erg geslaagde muziekkeuze ondersteunt de beelden en de soms beklemmende actie. De eerder documentaireachtige aanpak staat een zekere empathie in de weg, maar toch blijft dit oorlog alsof je er zelf midden in zat.

Stevige (anti) Irakfilm van Kathryn Bigelow (zowat de meest onderschatte regisseur van de laatste twintig jaar -zie ook "Near Dark", "Point Break" en vooral "Strange Days") . We volgen een Amerikaans ontmijningsteam tijdens hun tour in Irak, er wordt geen tijd verspild aan uitleg, maar je wordt gelijk het veld ingedropt en wat volgt zijn enkele heel spannend in beeld gebrachte opdrachten van het ENO-suqad. De hitte druipt van het scherm, de acteurs zijn voortreffelijk en een goeie muziekscore krijg je er bovenop. Toch maar een 7, omdat de film net iets te lang duurt en het iets teveel van hetzelfde is, ook de korte epiloog met het (te) voorspelbare slot is een klein minpuntje.

Kathryn Bigelow is een wijf met ballen. Haar voorliefde voor kinetische testosteronaktie toonde ze al overduidelijk in "Point Break" of "K19:The Widowmaker". Met deze pakkende oorlogsfilm gaat ze nog een stapje verder en laat de adrenaline wild om zich heen slaan. De duur van de film voel je de messcherpe spanning fysiek door je lijf en zenuwen razen. Deze adembenemende thriller is zonder twijfel de beste "Irakfilm" ooit. Bigelow zeurt niet aan je oren met politiek, moraliseert niet maar duwt je voortdurend met je neus in de nooit aflatende opwinding, spanning en angst van het gebeuren. Geen tijd voor "Stop Loss"-"In the valley of Elah" e.a. gelul maar recht-voor-de-raapse explosiviteit die zonder twijfel stukken beter de "realiteit" benadert. De nerveus-beklemmende, met handcam geschoten beelden laten haar "stresshelden" géén seconde los en boren zich in de verslaafde psyche van warjunkie Will James(fascinerende Jeremy Renner). Het universeel script is van journalist Mark Boal die een tijdje optrok met zo'n bombsquad en verantwoordelijk is voor de documentaire look van de prent. Bigelow levert met "Hurt Locker" een accuraat-stijlvolle oorlogsfilm af, boeiend van begin tot einde. Eén der beste films van dit jaar.