Zeer hedendaagse maar daarom niet minder authentieke verfilming van het levenswerk van journalist Stefan Aust (onlangs nog in het nederlands vertaald). Het ontluisterende maar gevoelsmatig correcte verhaal van een groep jonge mensen die uit verontwaardiging over de steun van het Westen jegens de oorlog in Vietnam, het uitblijven van denazificatie in Duitsland en de onrechtvaardigheden van de kapitalistische maatschappij tot geweld overgingen en met bommen, kidnapping en moord de strijd aanbonden tegen de Duitse staat en de kapitalistische wereld in het algemeen. Vanaf doodschieten van student Benno Ohnesorg door de politie tijdens een demonstratie tegen de sjah van Perzië in juni 1967 en de bevrijding van Andreas Baader in mei 1970, die toen gevangen zat in verband met de brandstichting in een warenhuis. De 'oorlog van zes tegen zes miljoen' (Heinrich Böll) leidde tot een ongekende mobilisatie van de Duitse overheid en haar veiligheidsdiensten, uitmondend in de 'Duitse herfst', waarin het geweld van de RAF haar hoogtepunt bereikte met de kidnapping van Hanns Martin Schleyer, en de kaping door Palestijnen van een Lufthansavliegtuig, beiden uitgevoerd om gevangen RAFleden vrij te krijgen. Nadat de kopstukken van de RAF vernamen dat Duitse speciale eenheden het vliegtuig in Mogadishu bestormd hadden en de kapers waren doodgeschoten, pleegden Andreas Baader, Gudrun Ensslin en Jan-Carl Raspe volgens de Duitse overheid zelfmoord, hetgeen door velen nog altijd betwijfeld wordt. Ze krijgen hier ongetwijfeld een 'Che Guevara' schoonheidsbehandeling, een heldenverering, waardoor de film achteraf misschien toch net iets te glamoureus overkomt. Trouwens, check ook 'Salvador(Puig Antich)' van Manuel Huerga...

Schitterende en zeer intense Duitse film over de RAF. Had misschien iets korter gemogen maar voor de rest een pareltje van recente geschiedenis in een sterke film gegoten. Het camerawerk en regie zijn een pareltje net als de acteerprestaties. Knappe cinema!!

Bijna 30 jaar na "Christiane F" bereikt er eindelijk nog eens een prent van Uli Edel (de Duitse Paul Verhoeven - met minder talent) onze zalen. Moeten we daar blij om zijn ? Een twijfelgeval. Dit is een belangrijke anekdote uit de recente Duitse geschiedenis, die reeds jaren smeekte om verfilmd te worden. Edel mocht met het kruim van de huidige Duitse acteurswereld werken, maar blijkt nu net dat een eerste heikel punt van deze film te zijn. Alles rond de terreurgroep draaide rond de gevaarlijke mengeling van dreiging en charisma van zowel Baader als Meinhof en die weten de acteurs hier op geen enkel moment te vatten. Edel neemt ook net iets té veel hooi op zijn vork : hij probeert een zo volledig mogelijk beeld te schetsen van de rise and fall van de Baader Meinhof Gruppe en dat resulteert in een dik twee en een half uur durende film, die knap gedraaid en goed gemonteerd is, maar door zijn vele informatie geen ruimte laat voor een wat diepere uitwerking van de hoofdpersonages. Goed, maar een tweeluik à la "Mesrine" had misschien wel een echt sterke film opgeleverd.

Terecht nominatie voor oscars ... Spannend, enorme vaart, intressante dialogen, knap in beeld gebracht, coole leider van de raf meesterlijk neergezet door ? , diepgang, ... En dat allemaal voor een duitse film :)