Synopsis : De film is op verscheidene vlakken opgebouwd. Hij maakt gebruik van de drie niveaus van het beeld: de filmkunst, de weergave van de schilderijen en het stilstaan bij de fotografie. Hij werkt ook met verscheidene verhaalstijlen, de documentaire en de fictie, het zoeken naar de realiteit (het onderzoek) en de ontdekking van een andere realiteit (de waanbeelden), en in twee tijden, het verleden en het heden. Hoewel Henri Storck voor dit project aanvankelijk een klassieke documentaire voor ogen had, heeft de film de fictie toch ruim bedeeld. Regisseur Patrick Conrad bedacht een verhaal: via het stramien van een politieverhaal en van een verleidingsavontuur het leven en het oeuvre van een schilder belichten. Een jonge fotografe ontdekt het oeuvre van een schilder over wie zij niets weet. Vijf schilderijen treffen haar in het bijzonder, door hun kracht en hun mysterie. Wie was die man, die in staat was doeken te schilderen die zo raadselachtig waren als De vreemdeling en Het kermismolenpaardje, of portretten met vage gezichten? Een terras, een charmante maar terughoudende oude heer en een paar rode handschoenen zullen haar tot gids en aanwijzing dienen, zodat ze al die mysteries kan oplossen. Daartussendoor worden het leven en de schilderkunst van Permeke verweven, de persoonlijkheid van de jongevrouw, de ontdekkingen die ze doet. Die doen haar de tragiek begrijpen van een man die door de dood achtervolgd werd, terwijl hij alleen van het leven hield. Al krijgt de fictie de overhand, toch is Permeke duidelijk aanwezig. Wij zien zijn beeld en krijgen zijn verhaal door middel van foto’s, films, onuitgegeven verhalen en natuurlijk zijn oeuvre. De film bevindt zich ergens tussen de film over kunst en de geromantiseerde biografie, en is een poging tot dramatiseren die de verdienste heeft te vernieuwen, nieuwe paden te betreden in het moeilijke genre van de documentaire fictie.