Troost je : ik vond HET BOEK al onnozel ! Geef mij dan maar Ret Marut ofte B. Traven. Dàt zijn VERHALEN !

Pa-the-tisch, in één woord. Misschien dat een man het 2 eeuwen geleden wel romantisch en zinvol vonden om 50 jaar te gaan zitten wachten op 1 specifieke vrouw die hij nauwelijks kende. Maar om daar nu een interessante film over te maken, moet zo'n personnage dan wel nog wat meer in zijn mars hebben dan een zielig, huilerig moederskindje. Van het hoofdpersonnage in deze film (rol van Unax Ugalde en later Javier Bardem) kun je dat helaas niet zeggen. Gelukkig komen er tijdens die 50 jaar van zijn leven een heleboel mooie landschappen, decors en vooral vrouwen voorbijgewaaid, maar verder gebeurt er niks noemenswaardigs. Met die vrouwen belandt hij steevast in de koffer, als een soort routine om zichzelf overeind te houden. Zijn succes op dat vlak verklaart hij zelf met de hypothese dat vrouwen hem als een "lege" persoonlijkheid zien, die hen geen kwaad zal berokkenen. Nu dacht ik persoonlijk dat vrouwen wel uitkeken voor "lege" mannen, al hebben sommige duidelijk een zwak voor geveinsde inhoud ;) In elk geval, ik vond het hele verhaal behoorlijk stationsromannerig. Of toch het eerste anderhalf uur, want vreemd genoeg wordt de film een stuk genietbaarder wanneer de personnages de 70 gepasseerd zijn. Ook Javier Bardem komt dan pas goed op dreef: in de sponde nog steeds de held van menig schoolmeisje/jongedame, daarbuiten minzaam en eindelijk een beetje grappig. En dan krijgen we plots de New Fidelity, letterlijk en figuurlijk: altijd leuk, zo'n ironische slotnoot. Maar in zijn geheel laat de film je veel te lang koud, wegens te irritant flauw, onnozel en ongeloofwaardig. Mijn (vrouwelijk) gezelschap viel zelfs een paar keer in slaap tijdens dit "romantisch drama": kun je nagaan, zoals de Nederlanders zeggen.