Dirty mind
Regie:
Synopsis :
Na een ongeval verandert de verlegen Diego in de stoere Tony T, na onderzoek blijkt dat hij aan het “frontaal syndroom” lijdt. Hij wordt dan ook de observatiecase bij uitstek voor de neurologe Jana. Diego’s omgeving hoopt op een snelle genezing, buiten Diego zelf. Hij voelt zich herboren en de wereld ligt aan zijn voeten.
Een zwarte komedie over haantjesgedrag en wangedrag, over liefde en neurologische doortastendheid.
-
7.5/10 Quotering van
van de film
Dirty mind
Mening van de communityvan de film Dirty mind
gepubliceerd op 16 november 2009
Goeie film met ontgoochelend einde (en was Linkeroever ook niet zo). Maar ik heb mij wél geamuseerd en ik vraag mij af waarom deze film niet aansloeg bij het publiek. Slecht gepromoot of zo? Helsen-effect overschat? Helsen & Van Pellicom zijn heel goed, de oneliners grappig ("we zijn betrouwbaarder dan Mac en crashen beter dan Windows") en de stunts zijn nooit gezien in Vlaamse cinema. Waar bleeft het publiek dan? De film gaat wel uit de bocht in het ziekenhuis, waar het een soort slapstick wordt. Maar over het algemeen: véél interessanter dan Unspoken en Lost Persons Area, waar de kritiek veel lovender over was.
gepubliceerd op 30 augustus 2009
Heb gisterenavond de film op DVD gezien.
Had er wel méér van verwacht.
Weinig inhoud en een hoop zever erin!!
gepubliceerd op 22 augustus 2009
zopas de DVD gekocht. slechte klank. ruis op het beeld. verhaal is zwak. zonde van de 15 euros.
gepubliceerd op 3 februari 2009
Dat regisseur Pieter van Hees niet geheel talentvrij is, bewees hij vorig jaar reeds met zijn halfgeslaagd debuut "Linkeroever". Nauwelijks enkele maanden later en waarschijnlijk een beetje voortdrijvend op de "Loft"-hype is er nu "Dirty Mind", een in blits jasje en korzelige fotgrafie gegoten Wim Helsen-show. Want Wim is de grote troef hier, als acteur mag hij gerust een revelatie worden genoemd. Voor de rest knalt er af en toe een leuke flard muziek door de boxen ("Song Dance" van Pavlov's Dog bijvoorbeeld, bijna 35 jaar oud en nog steeds een beetje kippevel), valt er af en toe van een heerlijk vettige grap te genieten (de Parkinsonpatient!). Maar als film is het helaas een vrij mager beestje : het verhaal is wel aan de heel povere kant en ook de personages zijn nauwelijks uitgewerkt. Het geheel is eerder een collage van losse scenes dan een coherent verhaal en tot overmaat van ramp varieren ze, net als de prestaties van de acteurs, nogal fel van kwaliteit.
Filmliefhebber