Heerlijke bijna stream-of-consciousness beeldenverzameling waarbij je als kijker het leven van Nemo Nobody volgt. En dat hij daarbij zelf zijn ouders kan kiezen, om vervolgens voor de onmogelijke keuze te komen wanneer ze beslissen te scheiden. Je krijgt zo een opsplitsing, een leven bij de moeder, een leven bij de vader, en even later volgt dan een volgende opsplitsing wanneer hij een keuze heeft uit 3 meisjes als levenspartner. Van Dormael schakelt vlot over van het ene naar het andere leven zonder aan duidelijkheid in te boeten. De verwijzingen naar de Big Bang, Big Crunch, de chaostheorie, sterfelijkheid, de chemische oorsprong van liefde, Toeval versus Het Lot plus de zeer doordachte inpassing van (bijna) thematische muziekfragmenten hijsen het geheel naar een hoger niveau. Prachtprestatie!

Absoluut één van de meest wonderlijke films die ik ooit heb gezien! Ik krijg hem gewoon niet uit mijn hoofd. In tegenstelling tot andere meningen vond ik de initiële verwarring die de film opwekt helemaal niet storend, integendeel, het impliceert van bij de start de onvatbaarheid van het leven en het lot. De muziek was prachtig, vooral de zwembadscene (met Otis Redding) en de begeleidende muziek bij de keuze tussen de ouders vond ik diep ontroerend. De film geeft een poëtisch beeld van het leven, bedekt met de mantel der melancholie vertrekkende vanuit de voetsporen van een klein jongetje wiens leven aan flarden wordt gescheurd wanneer hij een onmogelijke keuze moet maken. Het zijn die flarden die de film ondersteunen en absoluut verheffen tot een meesterwerk!

een buitengewone film , prachtige vondsten zowel visueel als verhalend ... wereldklasse van eigen bodem ... voor de mensen die (steeds) lage scores geven dit : ga kijken naar films die je wel kan bevatten of ga naar de voetbal ... daar mag je roepen zoveel je wil ... zelf heb ik alleen maar bewondering voor zoveel lef , zoveel branie en zoveel fantasie , fantastisch gewoon ... het ideale leven kan je niet kiezen , maar een film dat zou toch moeten lukken ...

Ik ben héél ontgoocheld. Ik ben een fan van Van Dormael. Toto blijft één van mijn favoriete films; Le Huitième Jour vond ik al iets minder doorleefd en dit vind ik helemaal niks. Je snapt er werkelijk niks van, en na een tijd kan je het ook niet meer schelen. Zoals vaak bij mindere films is er véél te veel muziek (daar was blijkbaar ook geld voor), maar omdat de film je niet meetrekt, voel je de muziek 'starten'. Het gaat dus over keuzes maken maar het hoofdpersonage blijft die keuzes 100x maken; er komt een laatste stervende man (huh??); een maatschappij die daarmee meeleeft (?); een trip naar Mars (gewoon om wat asse uit te strooien?!!?)... al die overdaad en het onvermogen van de film om je te doen meeleven maakt dat jer op de duur zuchtend en onverschillig naar zit te kijken. (Het ware interessanter geweest om heel jong keuzes te maken - het meisje in de rode, gele en groene jurk - en dan de verschillen consequent te laten zien. Kijk naar Sliding Doors bvb of Rashomon, daar werkt het wel, die verschillende perspectieven). Het enige personage waar ik kon inkomen, is die arme journalist die om de 10’ kreunt dat hij er niets van begrijpt. En kom nu aub niet af dat je het 7x moet zien op DVD om de nuances te begrijpen; ik hou van complexe en gelaagde films maar dit is een doolhof waarin een kat haar eigen jongen niet terugvindt - zelfs met GPS en een blindegeleidehond toe. Alle slechte kantjes van Van Dormael zitten hier in en zijn uitvergroot: het is pretentieus en bombastisch en over-schreven, over-geproduceerd en over-gemonteerd. De goede kanten (fantasie, heerlijke naïviteit etc) zitten er ook in maar wegen niet op tegen al het andere. Spijtig, heel erg spijtig. 'k Had nooit gedacht dat het me bij een film van Jaco VD zou overkomen, maar ik heb op mijn tanden moeten bijten om niet voortijdig buiten te gaan.

Heerlijk ontroerend, prachtig om naar te kijken, de beste film die ik in lange tijd gezien heb!!