De bedoeling van Shyamalan was om een B-film te maken. Met de Last Airbender volgend jaar keert hij terug naar de A-film.

Het is een niet doordeweekse film die blijft nazinderen door het ongewone script. En dit zijn ook de eigenschappen die een film goed maken. 90 % van de huidige films zijn steeds opnieuw een variatie op het thema, waardoor de film al na enkele uren dat je hem gezien hebt begint te vervagen.

Shyamalan bereikt met deze prent zelden of nooit de kwaliteit van zijn eerdere kaskrakers "The Sixth Sense" en "Unbreakable". De destijds geprezen en beloftevolle Indiaas/Amerikaanse regisseur is afgegleden naar een laag niveau. Af en toe is er wel een bepaald spanningsveld, maar echt boeien kon hij me niet.

Eindelijk nog eens een straffe Shyamalan-film. Lang geleden dat een film me nog zulke koude rillingen bezorgd heeft. Alleen al die eerste 10 minuten zijn waaauuuwww en superbeklijvend. Door de intensiteit van begin tot einde zo hoog te houden en de kijker met een onwezenlijk en ongemakkelijk gevoel achter te laten vind ik deze film straffer dan The Sixth Sense. Een regisseur die kleppers als "Unbreakable", "The Sixth Sense" en "The Happening" op zijn cv heeft staan is een grote meneer. Met "Lady of the Water" bewees hij nogmaals dat hij recht tegen de stroom in durft te gaan als regisseur. Dat is sjapeau! Vele regisseurs zouden na hun succesnummer mooi de platgetreden paden van Hollywood gaan volgen omdat ze toch "binnen" zijn. Shyamalan trekt zich daar geen bal van aan.

Shyamalan zal later als rechtmatige opvolger van creepy-storyteller Stephen King (op zijn beurt Roald Dahl vernieuwend) beschouwd worden, en al wie dit nú niet ziet, zal het dan toch bevestigen én beweren 'al fan te zijn van in het begin'. En dat kan wel kloppen, maar ze 'vergeten' dan wel even te zeggen dat ze - na commerciële successen 1 en 2 - evenzeer de zeis van de middelmatigheid hebben gehanteerd als de rest van de popcorn-pushers. Hoe hij zich hier meester maakt van talloze diverse tricks in the book (eat your heart out J.J.Abrams), al dan niet schatplichtig aan sir Alfred, én er op momenten een moddervette knipoog tussenlast, is ongezien. De bijna perfecte casting voor Elliot en Alma, cameravoering en score banen zich makkelijk een weg tot boven alle too-hip-for-their-own-good high-rotation b.s. waar we tegenwoordig genoegen met zouden (!) moeten nemen. Neen, we want change, and yes, Shyamalan can!