Patriot zijn, het is soms wat. Goed dat ik die ziekte slechts ken van "horen zeggen". Een jonge "all American boy" meldt zich als vrijwilliger om in Irak te gaan vechten. Op het moment dat hij afzwaait (zijn moed wordt zelfs met a purple heart onderscheiden !) krijgt hij te vernemen dat hij volgende maand....wéér mag optrekken. Naar Irak. Terwijl hij natuurlijk in de overtuiging was (niet of slecht kunnen lezen voor je iets tekent kan ambetant zijn, hé ?) dat hij maar één "tour" moest doen. Intussen heeft hij al (in)gezien dat je daar, in landen als Irak & Cie, nooit kunt winnen in een land waar iedereen vijand is van iedereen en waar niemand meer in de kijker loopt dan...de westerlingen. Kortom, hij heeft er zijn buik van vol en probeert onder zijn "nieuwe oproep" uit te komen. Maar dat is niet zo eenvoudig... Geen goeie film ; achteraf gezien was hij het uitzitten niet waard.

Heel lang hebben we moeten wachten op een tweede volwaardige film van Kimberley Pierce, die debuteerde met "Boys don't cry", de film die ook Hilary Swank een eerste oscar opleverde. Was het het wachten waard ? Nou, slecht is dit niet (Phillippe en Gordon-Levitt staan uitstekend te acteren), maar in de schier eindeloze stroom post-Irak-films valt dit niet echt op. Een interessant fenomeen (Stop/Loss dus) dat hier nauwelijks wat media aandacht kreeg, wordt aangekaart en da's prima, maar de mise-en-scene en de dialogen blijven in de genre-clichés steken.