Mooi, triest, eenvoudig, filosofisch,...

Gezien op b-ray. Een tegenvaller. Mooie natuurplaatjes, dat wel, maar zwak geacteerd. Interessant verhaal ook, waar gebeurd, maar ik ben er niet wijzer van geworden. Te goedkoop. Sorry.

'Into The Wild' is een film in dichtvorm geworden, een sonnet op pellicule. Penn vertelt/toont aan de hand van dagboekfragmenten en gesprekken met familieleden en kennissen de laatste tocht van de tweeëntwintigjarige backpacker Christopher McCandless. Deze stapte in '90 letterlijk uit de ratrace, wat wij ons leven noemen. Verbrandde zijn rijbewijs, schonk zijn spaargeld aan Oxfam, schafte zich een boek over eetbare planten aan en doopte zichzelf om tot Alexander Supertramp. Besliste om een lange tocht te maken richting Alaska. Onderweg sloot McCandless vele tijdelijke vriendschappen en beide partijen scheidden later, een lading soul rijker. Maar dan onderschat hij de kracht van de natuur, en komt tot het besef dat overleven in de wildernis méér van je vergt dan het maken van een vuurtje. Het boek toont zeer duidelijk het verlangen om de bezoedelde beschaving de rug toe te keren, het zoeken naar innerlijke loutering, de drang om je verleden en je identiteit 100% in vraag te stellen. Hier knelt het (wandel)schoentje voor de meeste kijkers blijkbaar : ze worden geconfronteerd met hun eigen kleine leventje, gericht op 'hebben' ipv 'zijn', en verwerpen daarmee ook in één keer de volledige film. Triestig, kortzichtig, en enkel een bewijs van de kracht en boodschap vd film/boek zelf! Ondanks de kampvuurscenes met elanden en smeltende zonsondergangen, maakt het geheel een verpletterende indruk: een ongerept Amerika bedolven onder de machtige stem van Eddie Vedder. En zoals na het lezen van het boek, werd 'k weeral geraakt door de puurheid van McCandless' ziel. Prachtig.

Naïeve film over een domme jongen, blijkbaar aan de hand van zijn postuum gevonden nota's. Jawel : "zijn" nota's ; en papier is heel verdraagzaam. Domme jongen ? Tja, welke sukkel moet je zijn om jezelf te laten verkommeren/verhongeren terwijl je éérst je geld wegschenkt aan één van de duizenden "goede doelen" die beroepshalve met caritas & Cie bezig zijn (en er dus goed geld aan...verdienen, het bevlogen voetvolk buiten beschouwing gelaten, natuurlijk !), het restje verbrant en dan bij een loonwerker moet gaan werken om... wat geld te hebben. De ongerijmdheid hiervan ontsnapt Krakauer blijkbaar ; de toeschouwers eveneens, zo blijkt. Deze film speelt zich af in de vroege jaren '90 maar eind '70 van de vorige eeuw waren we hier al net "zo ver". Denk maar aan tijdschriften/stromingen als De Kleine Aarde, De 12 Ambachten uit Nederland en boeken als "Keep it small" van Ernst Schumacher of "Thuis beginnen" van Sietze Leeflang. En zo vele andere die toen hun invloed niet misten op mij en anderen.

Vol verwachting gaan kijken en tevreden thuisgekomen, mag ik wel zeggen. Sean Penn is in deze pulpfilmtijden duidelijk één van de zeldzame kwaliteitslabels (21 Grams, The Thin Red Line, U-turn, ...) en daar getuigt ook deze Into The Wild van. Lekker traag, lekker mooi, afwisselend dramatisch, grappig of ontroerend. Mét het betere acteerwerk uiteraard, tot in de kleine rolletjes. Let bv op William Hurt in de rol van vader en arrogante zak, door schuld en ellende verteerd, die voor zijn statige huis op de grond gaat zitten, verkrampt zijn eigen broekspijpen optrekkend. Ook het hippiekoppel met de verstoorde relatie levert aangrijpende beelden en inzichten op. Kortom: een prachtige én interressante bespiegeling op leven en natuur, die soms wat radicaal lijkt maar tegelijk dat radicale herhaaldelijk in vraag stelt.