Ik sluit me graag aan bij de recensie van Fab. In mindere handen was dit een tearjerker geworden die zelfs 5tv niet op zaterdagavond zou durven uitzenden. Julian Schnabel deelt hier echter een totaal onsentimentele maar des te meer indringende mokerslag uit die je de broosheid van ons dagelijks leven doet beseffen. Nog dagen later kreeg ik het zinnetje "papa, mais quest-ce-qui t'arrive ?" niet uit mijn hoofd.

Parels voor de zwijnen.

Oei ! Zo'n lovende kritiek van mijn voorganger en ik vind deze film maar zozo... Virtueel in beeld gebracht ? Zeker ! Boeiend ? Niet écht want de film sleept zich verder volgens de principes van de Processie van Echternach : 3 stappen vooruit en daarna 2 achteruit, etc. Vooral het ein-de-loos herhalen van de letters werkt na een tijdje vreselijk op de zenuwen en alsof dàt nog niet genoeg is gaat die mens dan ook nog (O gruwel !) een BOEK SCHRIJVEN !! Cannes 2007 : winnaar prijs van de beste regisseur. Voor mij : 4/10.

Incroyable mais vrai, één der beste films van het afgelopen jaar is hier compleet onopgemerkt gebleven. ‘Le scaphandre et le papillon’ vertelt het echtgebeurde verhaal van Jean-Dominique Bauby, flamboyant hoofdredacteur van Elle, die midden jaren ’90 geveld werd door een beroerte en na enkele weken uit een coma ontwaakt maar echter van kop tot teen verlamd blijkt te zijn. Hij zit hierdoor als het ware opgesloten in zichzelf (locked-in syndroom), en kan enkel nog met één oog knipperen, wat meteen ook zijn enige mogelijkheid is om nog enigszins te communiceren met de buitenwereld. De buitenwereld die je als kijker gedurende het eerste halfuur ietwat onwennig waarneemt vanuit het statische perspectief en gedurende gans de film doorheen de innerlijke monoloog van Bauby die door zijn aandoening het gevoel heeft opgesloten te zitten in een duikerspak (in het Frans scaphandre). Niettemin vindt hij de moed om met behulp van een visueel lettersysteem een boek te schrijven dat zijn levensverhaal op een lyrische wijze vertelt vooraleer hij ….. ‘Le scaphandre et le papillon’ is een rijk geschakeerde film geworden die in talrijke opzichten een ode is aan (menselijke) schoonheid, inlevingsvermogen en verbeelding. Het verhaal is diepmenselijk, bijzonder aangrijpend én grotendeels levensecht, wars van goedkoop sentiment of enige andere vorm van onoprechte meligheid - de confrontatie met zijn drie (kleine) kinderen die in de buurt van zijn rolstoel dartel rondspringen op het strand en die bij hem de gedachte ontlokken dat ook een schim of een stukje vader nog steeds een vader is, de bedrogen moeder van zijn drie kinderen die de grootmoedigheid moet opbrengen om telefonisch als tussenpersoon te fungeren bij een telefoongesprek met zijn maîtresse, zijn hiervan maar enkele voorbeelden – maar de film is bij momenten evenzeer luchtig en zelfs hilarisch ondanks het zwaarmoedige thema. Dit wordt alles op een schitterende wijze in beeld gebracht door regisseur Julian Schnabel. De beelden die getuigen van een visueel poëtische flair, de acteerprestaties met o.a. Mathieu Amalric in de hoofdrol (hij viel reeds op in de Spielbergfilm ‘Munich’), de filosofische bespiegelingen in soms prachtige bewoordingen en de soundtrack met o.a. U2 en Tom Waits maken van 'Le scaphandre et le papillon' een unieke, originele ervaring.