We own the night
Regie:
Synopsis :
New York, 1988: Een nieuwe drug veroverde de wereldstad en veroorzaakt de meest gewelddadige en beangstigende misdaadgolf in tijden. De politie - onderbemand en onderbewapend als ze is door de nieuwe misdaadwetgeving - schuift gemiddeld zo’n twee keer per maand aan bij de begrafenis van een politieman. Er dreigt een massale oorlog, die schuldigen en onschuldigen neer zal maaien. Bobby Green, manager van een Russische nachtclub in Brighton Beach, zit tussen twee vuren. Bij zijn klanten zitten gangsters als Vadim Nezhinski. Bobby houdt zich afzijdig, wil niet betrokken worden. Ondanks zijn hedonistische en amoureuze levensstijl, is hij trouw aan zijn vriendin Amada. Hij heeft ambities om zijn eigen club te openen en Brooklyn te ontgroeien. Maar Bobby heeft een geheim dat hij angstvallig bewaart. Zijn broer is politieluitenant Joseph Grusinsky. Die stapte in de voetsporen van zijn vader, de legendarische Deputy Chief Burt Grusinsky. Bobby’s relatie met zijn vader en broer loopt al stroef, maar wordt echt op de proef gesteld als Burt zijn zoon waarschuwt dat er een oorlog woedt in de stad, en hem dwingt partij te kiezen.
-
6.2/10 Quotering van
van de film
We own the night
Mening van de communityvan de film We own the night
- 1
gepubliceerd op 8 december 2007
Toch gemengde gevoelens bij deze film. Het productieteam is niet aan zijn proefstuk toe en dat is ook wel te merken. Het schoentje wringt een beetje bij het scenario, dat eigenlijk zo van de zwarte band komt gerold. Broertjes die het eerst niet met elkaar kunnen vinden; een criminele organisatie die het onderzoek persoonlijk maakt; het 'verloren zoon' motief... De voorspelbaarheid doet ook af aan de algemene positieve indruk. Daartengenover staat dan weer dat er een hele rist goeie vertolkingen worden geleverd (oa Jumbo). Langs de ene kant heb je ook een uitstekende, doorleefde rol van Joaquin Phoenix, terwijl Mark Wahlberg teleurstelt. In het licht van de concurrentie steekt deze prent flauwtjes af.
gepubliceerd op 6 december 2007
Degelijke film, die weliswaar boven de middelmaat uitsteekt, maar vooralsnog niet zal worden bijgezet in het pantheon der meesterwerken. Alhoewel fotografie, vertolking, klankband, montage,… zeer verzorgd zijn, niettegenstaande de prent af en toe shakespeariaans – tragische momenten bevat (de niet meer stop te zetten escalatie van geweld en afrekeningen), wordt een domper op de filmvreugde gezet door het kleffe einde. “De verloren zoon” treedt toe tot het New Yorkse politiegild, en niettegenstaande deze beslissing tot een kletterende ruzie leidde tussen de protagonisten Robert en vriendin Amada, zal bij de officiële inhuldiging (camera zwenkt naar de gesloten deuren waarachter de plechtigheid plaatsvindt), fier als een gieter, Amada haar cop toelachen! Voor de rest zitten sfeerschepping en karaktertekening wel snor.
gepubliceerd op 1 december 2007
Regisseur James Gray is pas aan zijn derde film in dik tien jaar toe, maar heeft met zijn eerste twee : "The Yards" en "Little Odessa" toch al een behoorlijke fanclub achter zich geschaard; absoluut terecht én die zal alleen maar groeien, want dit is alweer een stap vooruit. De derde superieure misdaadkroniek in evenveel weken is een sfeervolle seventies copmovie (met een heerlijk nostalgische soundtrack) die naar het einde toe een beetje aan kracht inboet, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de supervertolking van Joaquin Phoenix en de knappe locaties. Prima prent!
- 1
Filmliefhebber