Baumbach weet zijn fijne satire "The Squid and the Whale" nooit te evenaren. Daarvoor is deze film te irriterend en arrogant. Kidman speelt heerlijk haar rol als Margot, maar Baumbach gaat in zijn adoratie voor Margot zo ver dat ze serieus op de zenuwen begint te werken. Margot vind zichzelf zo perfect dat ze het altijd nodig vind om iedereen te bekritiseren. Anderzijds kan ze niet om met kritiek van anderen. Het scenario gaat daarin mee in plaats van een nuchtere objectieve weergave te bieden van familiale relaties zonder de personages in hoekjes te duwen. Het personage van Jack Black is echt wel een Hollywoodcliché té ver. Liefdevol is de film enkel voor Margot. Dit is dus best wel een bizarre ervaring.

Pretentieuze praatfilm die... nergens over gaat. Of toch ongeveer. Het huis, de boom, het huwelijk, de Voglers, de onvermijdelijke Volvo,... Er vallen nog wat lijken uit de kast, etc. Uitgekeken terwijl ik ondertussen aan 't lezen was. Wat een draak !

De fijnzinnige familiekroniek, "The Squid and the Whale"('05), versierde als klein Indie-ukkie niet alléén een resem prijzen waaronder een Oscarnominatie maar bevestigde het talent van regisseur Noah Baumbach. "Margot" is alweer een tragi-komische zedenstudie die focust op disfunctionele gezinswaarden, maar is een turbulent-hautaine ego-trip geworden. Baumbach maakt er een neurotische, overintellectuele en enorm praatzieke bedoening van tot in het absurde toe. Alléén Nicole Kidman als perfecte "bitch" probeert de meubelen te redden en is de moeite waard de fim uit te kijken. "Art & Essai"-fans komen hier dan wél aan de bak.