Helaas ben ik een andere mening toegedaan, marCCo. Ik denk dat de wat nonchalante montage heel bewust is. Geleidelijk aan ga je het verschaal steeds beter begrijpen zonder dat iets al te nadrukkelijk moet verteld, vermeld of getoond worden. Neem nu die baseballknuppel die Antonio gebruikte. Pas op het allerlaatste moment krijg je vààg te zien dat hj die heeft. Je moet al op de lichaamstaal van Dito letten... Nee, er is een ander "probleempje" met deze film : dit soort verhalen komen met de regelmaat van een klok terug. Hoe goed ook : been there - done that. @ FT1ST : "De groep waarin hij opgroeit - Boyz n the Hood meets Mean Streets - wordt beheerst door veel hormonen, veel drank en drugs en weinig hersenactiviteit. Tel daarbij een conservatieve autoritaire vader (wederom een goeie Palminteri), waarmee hij weinig connectie zoekt, en je voelt de vlucht zo aankomen." = uitstekend geformuleerd, ik kan het echt niet verbeteren. Alleen bij de vader zou ik het nog scherper formuleren : wat een waardeloze vent. Zijn hele leven lang iedereen gekwetst en het zélf nooit tot iéts gebracht, de loser !

Hier had ik eigenlijk lang naar uitgekeken, maar dit was weer zo eentje die helemaal nergens op een westvlaams scherm te zien was, dvd'tje dan maar. Driewerf helaas : ondanks het sterke verhaal en de schitterende cast (die ook allemaal daadwerkelijk goed staan te acteren), is dit een ongelooflijk rommeltje. Een flashback-vertel structuur die compleet zijn doel mist, een wel heel erg rommelige montage en een hoop personages waarvan je je alleen maar afvraagt of het nu decorstukken zijn of echt iets te betekenen hebben in de plot. Blijven over zoals gezegd goed acteerwerk, af en toe fraaie beeldjes en nu en dan een flard goeie muziek. In dit genre : "Boogie Nights" of een doorsnee Spike Lee nog eens opzetten als vergelijking.....

Dito Montiel bewijst niet alleen dat hij de onafwendbaarheid van zijn jeugdige beklemmende omgeving is ontkomen, hij laat in één keer zien dat hij een beloftevolle filmmaker is. De groep waarin hij opgroeit - Boyz n the Hood meets Mean Streets - wordt beheerst door veel hormonen, veel drank en drugs en weinig hersenactiviteit. Tel daarbij een conservatieve autoritaire vader (wederom een goeie Palminteri), waarmee hij weinig connectie zoekt, en je voelt de vlucht zo aankomen. Intense confrontaties tussen die 2 zijn prachtig, ook de finale maakt hier een klein pareltje van...

Mooie verfilming zonder veel show.