Indrukwekkend, aangrijpend zonder maar één keer in meligheid te vervallen, origineel van concept (1 film = Amerikaanse invalshoek, 2de film = Japanse invalshoek) Prachtige cinematografie,.... Clint Eastwood bevestigt nog maar eens zijn status van levende legende. Parel!!!

Niet echt een vervolg of Part II voor Flags of our Fathers, meer dus mirror image van de Iwo Jima slachtpartij. Monochroom in beeld, sober in score, kerft het een verhaal op je netvlies dat je niet snel zal vergeten, mits enige aanwezigheid van gevoel en grijze massa. Rauw reëel zien we bakkers en olympische kampioenen in een soldaten-rol die ze voor de keizer dienen te vervullen. Eer, pattriotisme, lafheid en menselijkheid zijn nog niet dikwijls zo treffend verfilmd. Way to go Clint !! (Nu je deze kan zien in de schijvenhapper, raad 'k je aan ze back-to-back te bekijken, you won't regret it).

Geschiedenis wordt verteld door overwinnaars. En uit oorlogsoogpunt was dit de voorbije eeuw meestal de VSA. Zo vertelde Clint Eastwoord vorig jaar het Amerikaanse standpunt van de Slag om Iwo Jima in Flag of our Fathers. Dat hij ook het gevecht bekijkt uit het oogpunt van de tegenstander strekt hem, als Amerikaan, tot eer. Zo krijgen de Japanse soldaten in Letters from Iwo Jima, een gezicht, een leven. Zo was de ene bakker, de andere een olympisch kampioen. Zo leeft de ene soldaat naar de fanatieke erecode-regels wanneer de andere soldaat een meer realistische kijk op het geheel heeft. Eastwood laveert tussen juist getimede flashbacks, harde gevechtscènes en –soms- een melig intermezzo. De vale kleuren van de film brengen bij tot de grauwe oorlogssfeer maar symboliseren ook het ruwheid van het eiland. De film heeft een dubbele moraal: in deze doldwaze oorlog is iedereen slachtoffer en men is geen held wanneer men nodeloos sterft. Beide zaken zijn nu nog altijd geldig.

"Flags of Our Fathers" was al niet echt denderend en liet U dan ook een beetje terecht massaal aan Uw neus (sorry, oog) voorbij gaan, zelfs het collectief filmjournaille vond het niet echt een goeie prent, in tegenstelling tot wat onze connaisseurs vonden van het tweede deel van het -ugh- tweeluik. "Letters" kreeg zowaar een paar Oscarnominaties (respect voor grijze haren waarschijnlijk) en werd unaniem onder geschreven lof bedolven, wel beats me! "Iwo Jima" is een zoveelste oorlogsfilm die niks nieuws brengt (seen that and way better!) , toegegeven ,fraai belicht en knap gefotografeerd, maar van enige empathie met die arme japkes ,niks gemerkt. Politiek correct en gruwelijk a-commercieel, maar bovenal een ongelooflijke sof die zich tergend langzaam naar zijn eindtitels sleept.

De diptiek "Flags"/"Letters" is een onvergetelijk emotioneel monument die die met deze alle oorlogsfilms van de filmkaart veegt. Waar "Flags" de propaganda/heldenmachine doorprikt concentreert "Letters" zich op de humanistisch-emotionele kant zonder echter de slachthuisbeelden te vergeten. Volledig in het Japans geschoten, blijft Eastwood trouw aan zijn thematiek, om anderzijds spijkerhard komaf te maken met universele noties als vaderland, eer, heroiek, cultuur of traditie. Vanuit Japans perspektief bekeken is dit oorlogsepos nog homogener, pijnlijker en straalt de empathie eraf. Het gebruik van monochrome, bijna zwart-witbeelden en de ideologische invraagstelling van de Japanse cultuurwaarden verheft de prent tot een bitter traumatisch oeuvre over menselijke waardigheid in oorlog. Nog nooit demystifieerde een cineast de traditionele "oorlogsfilmillusies", zowel naar vorm als inhoud als hier("Cross Of Iron" toch ook wel). Iwo Jima kent geen winnaars of verliezers, alléén wanhopige stukjes mensen die zich afvragen waarom ze vechten, leven of sterven. De meest eigenzinnige Meester én levende legende kijkt film na film donkerder én pessimistischer neer op de mensheid. Hopelijk krijgen we een 2e "Million Dollar Baby" bij de uitreiking van de Awards.