Geen ene mallemoer aan te beleven, en da's des te vreemder omdat de eerste- Amerikaanse- Grudge toch een zeer sterke prent was en dezelfde regisseur hier de teugels in handen mocht houden. Toch nog een 2 ? Wel ja, en wel omdat het toch een beetje plezier doet twee vergeten hollywood-relikwieen (Joanna Cassidy / Jennifer Beals) nog eens op het scherm te zien. Mocht er iemand zijn die iets van deze "film" begrepen heeft, mail me gerust...

Doet Shimizu het voor de poen of is de arme man zelf bezeten? Kan best, want dit moet nu zowat zijn 6e "Ju-On"/"Grudge" zijn in evenveel jaar en dat zowel op het net, video, J- en/of US-horror. Buffy maakt een gastoptreden maar de rondlopende smurf met de grote ogen en z'n krakende moeder (die nodig es bij de kapper moet), maken daar al vlug korte metten mee. Dan maar een andere meid opvoeren, ombrengen én voor je het weet is het allemaal (eindelijk) over. Het is echt om te huilen wat ze die Japanners aandoen en alhoewel de vorige zeker niet slecht was is deze oerslecht. Shimizu mag echt wel terug naar z'n vaderland én laat ie daar liefst niet opnieuw een zovéélste wraakfilm maken. Onderwijl zijn er al 4 andere remakes onderweg waarvan 1 Takashi Miiki...een nog gruwelijker vooruitzicht dan deze prent.

Voor de eerste keer in mijn bestaan heb ik een Halloween-filmnacht bijgewoond. Een nacht vol avant-premieres van griezelfilms en andere ziekmakende rotzooi. Aangezien de kwaliteit van de horrorfilms de laatste tijd wat te wensen over lieten stond ik niet meteen te springen voor deze nacht. De avond begon met The Grudge 2, een vervolg op het vrij zwakke The Grudge van een paar jaar terug. Normaal had ik deze film niet gaan zien in de bios maar nu kon ik er dus niet meer onder uit. Wat meteen opvalt aan de film is het gebrek aan spanning. Normaal begint men met een zenuwslopende scene waar de toon van de film gezet wordt. Nu krijg je een kibbelend, duidelijk onder de invloed van iets, paar te zien. Het resultaat is dat de vrouw de hete inhoud van een pan over de man zijn hoofd kapt en hem daarna dood klopt. Daarna volgen we in totaal zo een 3-tal verhaallijnen die op het eerste zicht niet veel gemeen hebben. Als geoefend filmkijker zal het dan ook niet lang duren voor je doorhebt hoe alles juist in de steel zit. Toch blijft de spanning het grootste gemis van de film, dit heeft vooral te maken met de voorspelbaarheid en de vaart van de film. Iedere keer wanneer een scene spannend wordt denk je te weten wanneer er iets verschietachtig gaat gebeuren, het nadeel hier is dat het verschietachtige dan ook altijd net gebeurt waardoor de verassing totaal weg is. Ook andere scenes waar traag de spanning opgebouwd wordt gaan nu zo snel dat het schrikeffect volledig weg is. Ook is het algemene verhaal uitermate zwak. Uit de plot vanuit de eerste film worden amper nieuwe elementen toegevoegd en die maakt van deze Grudge film een vrij holle film. Ook het idee op de geesten in het blauw te schilderen is niet meteen goed voor de film geweest. De regisseur is dezelfde als de originele Japanse Grudge films welke ik nog niet gezien heb. Hij doet net iets teveel zijn best om de film knap te laten lijken en vergeet de eerder genoemde minpunten. De acteurs zijn buiten Sarah Michelle Gellar allemaal onbekenden. Gellar staat zowaar op de acteurlijst bovenaan zodat je als kijker de indruk krijgt dat ze hoofdrol speelt. Niets is minder waar want ze doet amper 10 minuten mee. Amber Tamblyn speelt de zus van Gellar en kon me amper overtuigen. Ook Arielle Kebbel als tiener studente Alisson heeft buiten een schoon snoetje niets te bieden. Conclusie: Overbodige sequel. www.lynchworld.be