The Kite runner
Regie:
Synopsis :
Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in de hoofdstad van Afghanistan. Als blijk van hun verbondenheid kerft Amir hun namen in een granaatappelboom: ´Amir en Hassan, de sultans van Kabul´. Maar sultans zijn ze alleen in hun fantasie, want Amir hoort tot de bevoorrechte bevolkingsgroep en Hassan en zijn vader zijn arme Hazaren, in dienst van Amirs vader. Bij de jaarlijkse vliegerwedstrijd in Kabul is Amir de vliegeraar, degene die het touw van de vlieger in handen heeft. Hassan is zijn hulpje, de vliegervanger. ´Voor jou doe ik alles!´ roept Hassan hem toe voordat hij wegrent om de vallende vlieger uit de lucht op te vangen. Die grenzeloze loyaliteit is niet wederzijds. Wanneer er iets vreselijks gebeurt met Hassan, verraadt Amir zijn trouwe metgezel. Na de Russische inval vluchten Amir en zijn vader naar de Verenigde Staten. Amir bouwt er een nieuw bestaan op, maar hij slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem uiteindelijk terug naar Afghanistan, dat inmiddels door de Taliban is bezet. Daar wordt Amir geconfronteerd met spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om zijn oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem tegen wil en dank mee in een huiveringwekkend avontuur.
-
5.0/10 Quotering van
van de film
The Kite runner
Mening van de communityvan de film The Kite runner
gepubliceerd op 11 maart 2009
Ik heb het boek niét gelezen dus kan ik alleen maar mijn oordeel geven over de film. En die vind ik zonder meer uitstekend. Die ontsnappingsscène is inderdaad wel nogal raar (hebben ze geen telefoon ?).
gepubliceerd op 13 maart 2008
De belabberde ontnappingsscene is nu net een scene die volledig anders is dan in het boek beschreven. In het boek 'De vliegeraar' beschrijft Hosseini het niet als ene ontsnappingscene maar als een soort toevallig wegraken. De in het oog gekatapulteerde Talibani schreeuwt: Haal hem eruit! Haal hem eruit! Er was immers een afspraak tussen hem en zijn 'bodyguards' dat als Amir het gevecht in de kamer zou winnen, ze hem verder ongemoeid uit de kamer mogen laten gaan. De bewakers hadden zijn geschreeuw dus verkeerd begrepen en meenden dat ze Amir eruit mochten laten en lieten hem dus de kamer uitstrompelen. Ook de laaste scene is tot mijjn grote spijt te veel geromantiseerd, Sohrab spreekt in het boek totaal niet omdat hij te getraumatiseerd is en onderneemt zelfs een zelfmoordpoging in het hotel waar hij samen met Amir verblijft. Alleen bij de allerlaatste vliegerscene spreekt hij zijn eerste woord uit, wat een heel, heel klein beetje hoop gaf op herstel van een verschrikkelijk zwaar beschadigde ziel. Dat trauma werd in de film te weinig belicht ,terwijl dat net zowat de essentie van het boek was.
gepubliceerd op 11 maart 2008
Heel degelijke film die sober en (net daardoor?) authentiek oogt. We zijn hier mijlenver van het opgeklopte en hersenloze actiegeweld. De film weet op een erg overtuigende manier de tegenstellingen tussen oud en jong, Amerikaans en Afghaans, rijk en arm, gelovig en ongelovig (en ga zo nog maar een tijdje door) te evoceren. Spijtig van de ietwat belabberde ontsnappingsscène bij de Taliban. Zonder in platte sentimentaliteit te vervallen, weet de cineast op een boeiende manier zijn publiek te raken.
Voor de vlugge beslissers, want deze film lijkt geen lang leven beschoren in onze multiplexen.
gepubliceerd op 10 maart 2008
Schitterende verfilming van het ijzersterke, schrijnende boek van Khaled Hosseini. De film is uitermate ontluisterend, je wordt met je neus gedrukt op de ellende die de Afghaanse bevolking nu al decennia lang moet ondergaan en het mensonterende regime van de Taliban. Anderzijds worden je ogen ook geopend voor de schoonheid van dit volk, dat net door de gezamenlijke ellende een ontroerende loyaliteit betoont.Het vreedzaam belijden van religie betekent voor veel mensen, in erbarmelijke tijden, een troost. Het schandelijk misbruik van religie echter, door bv. de Taliban (die zichzelf aan alle door henzelf verboden 'zonden' vergrijpen) is een toonbeeld van hypocrysie en ligt helaas aan de basis van veralgemenisering wat de islam betreft. De acteurs, met in het bijzonder de 2 jongens, acteren op zeer hoog niveau, de Afghaanse taal is prachtig...alleen het einde is spijtig genoeg te veel geromantiseerd, en dit in tegenstelling tot het boek. Tja, Hollywood blijft Hollywood hé.
Iedereen zou deze film moeten zien, eenzijdige meningen of karikaturale vooroordelen zullen zeker bijgeschaafd worden!
hdv